زخم بستر

زخم فشاری به زخمی گفته می‌شود که به علت وارد آوردن فشاری بیش از فشار طبیعی مویرگها (32 میلیمترجیوه) به مدت طولانی بر سطح پوست ایجاد می‌گردد که موجب نکروز ناحیه محدودی از بافتهای نرم می‌شود. و یا از بین رفتن ساختمان آناتومیک و عملکرد نرمال پوست که در نتیجه فشار خارجی وارد بر برجستگی های استخوانی ایجاد می‌شود و طبق قاعده ای منظم و در یک زمان معین بهبود نمی‌یابد.
پاتو فیزیولوژی :
فشار(کاهش یا قطع خونرسانی به پوست یا بافتهای زیرین )، اختلال وضعیت متابولیسم بافت (آنوکسی و ایسکمی بافت > نکروز بافتی)، خراشیدگی و زخم (تهاجم میکروارگانیسم ها)، عفونت(درگیری بافتهای زیرین شامل فاسیا،ماهیچه و استخوان).
پوزیشن های در معرض خطر
1-   وضعیت خوابیده به پشت
استخوان پس سری ، ستون مهره ها ، آرنج ، ساکروم، دنبالچه ،پاشنه پا
2-   وضعیت خوابیده به شکم
استخوان پیشانی ، استرنوم، زانو، برجستگی های لگن، انگشتان پا
3-   وضعیت خوابیده به پهلو
استخوان کتف ،ایلیاک کرست، برجستگی بزرگ استخوان ران، قوزک های پا
4-   وضعیت نشسته
ساکروم و برجستگی های استخوان عانه
 به طور کلی شایع ترین محل زخمهای فشاری ،استخوان ساکروم و دنبالچه می‌باشد.
در یک بررسی مشخص شد که 96% این زخمها در زیر سطح ناف می‌باشند  
   67% در اطراف ناحیه لگن  و 29% در اندام تحتانی می‌باشد.